Dus haalde de acrylverf uit de kast.

Maar ik wilde nóg meer kleur.

Dus haalde ik de ecoline uit dezelfde kast.

(er ligt best veel in die kast)

en deze tekening kwam zomaar… lekker kleurig he?

nu nog een verhaal ..

DE GROENE POMPOEN is een verrassende combinatie van kijk- en zoekboek (door de vele wriemelende tekeningen van Marieke Coenen, waarnaar je steeds wilt blijven kijken en waarin steeds meer details te ontdekken zijn) en een helder verhaal over hoe je als buitenstaander (een groene pompoen tegenover al die blakende oranje exemplaren) je geluk kunt vinden. Fijn verteld, graag bekeken.

http://coolesuggesties.nl

Er was eens een pompoen die maar niet oranje werd. Hij wachtte, maar er gebeurde niets. Eerst vond hij dat best oké. De vogels pikten in zijn broertjes, maar niet in hem. Maar al snel voelde hij zich een buitenbeentje. Toen het herfst was, verdwenen zijn broertjes van het veld. De groene pompoen bleef eenzaam achter. tot er in de lente een vogeltje langskwam…

Een lastig boekje om mee te beginnen, totdat de lente komt, en kinderen zich ineens willen identificeren met de pompoen. Want hoe je het ook went of keert: ieder kind voelt zich op bepaalde punten wel anders dan andere kinderen. Wellicht omdat hij ander haar heeft, met sommige dingen minder goed meekan of juist beter dan de rest: niemand is hetzelfde. En is dat erg? Welnee! Je moet alleen even weten wat jouw sterke punten zijn, want: niemand kan gemist worden in een klas, in een gezin, waar dan ook. Zo leert ook deze pompoen dat hij anders is. Eerst is hij daar heel verdrietig om, en betreurt hij het feit dat hij de enige is die moet blijven staan op het veld. Tot hij iets ontdekt waar hij in uitblinkt…

Het prentenboek is fijn geschreven: geen moeilijke woorden, dicht bij de beleving van de kinderen. Een nadeeltje is het wat sierlijke lettertype, dat door zijn compacte vorm wellicht wat lastig leesbaar kan zijn, zeker als je het aan een aantal kinderen gaat voorlezen het het boek verder van je vandaan hebt. Maar dat is ook helemaal niet de bedoeling, daardoor zouden de prenten helemaal niet tot hun recht komen. Deze zijn fijn opgezet, en de pentekeningen krijgen hun kleur door zachte, doch intense kleuren van het seizoen middels zachte waterverfstructuur. Hierdoor is het een bijzonder sfeervol verhaal geworden, dat wel voor iets oudere kinderen (4+) bestemd is. Maar dankzij de schrijfstijl en de mooie tekeningen zullen ze van de eerste tot de laatste letter aan het boek gekluisterd zijn. En vergeet natuurlijk niet om nog even na te praten, want een dergelijk verhaal is een uitgelezen moment om vervelende gevoelens uit te spreken en een praatje te beginnen over anders zijn: niet alleen over het kind zelf, maar misschien ook wel ten aanzien van andere kinderen in diens omgeving?

Allen welkom !

Elk ‘stripje’ laat het (zogenaamde) ontwerp-proces zien van een  genomineerde ontwerper.  Hoe de ontwerpen  die ik tekende  in werkelijkheid uitzien, kun je opzoeken via deze link. (Heracleum, Blood in Blood out, Kinderpostzegels en Flitser.org)